Ik ben pedagoog en kind- en oudercoach en thuis vooral ook gewoon moeder van de driejarige Mateo (die mij dagelijks een reality check geeft dat perfect ouderschap niet bestaat).
Als je hier belandt, is de kans groot dat je iets herkent: je wil het anders doen dan jouw eigen opvoeding, bewuster en met meer ruimte voor gevoel. Maar je merkt ook dat alleen maar zacht en lief alles blijven uitleggen soms gewoon niet genoeg is.
En dan zit je ineens in dat rare spanningsveld: ‘Ben ik te streng? Of juist te soft? Ben ik dit aan het verpesten?!
I’ve been there.
Maar… die middenweg bestaat écht!
En het is mijn passie om ouders daarbij te helpen, zodat het ouderschap weer iets is wat vooral genieten is in plaats van worstelen en afzien.
Wat ouders vaak tegen me zeggen is ‘bij jou voel ik geen oordeel’.
En dat klopt. Het ouderschap is al intens genoeg, ik ben er niet om je te veroordelen als je me vertelt dat je hebt staan schreeuwen tegen je kind. Ik ben er om samen te kijken hoe het is ontstaan en hoe je het de volgende keer anders kan doen. En in plaats van oordelen, hou ik vooral heel erg van aanmoedigen.
Als een cheerleader moedig ik al ‘mijn’ ouders aan in elke stap die zij zetten. Want aan de slag gaan met dat wat niet lekker loopt in jullie gezin is het grootste cadeau wat je jezelf en je kind kan geven.
ben ik vooral ook een ouder die snapt hoe het er thuis echt aan toe kan gaan. De theorie + het echte leven. Want ook bij mij loopt een peuter rond die opeens keihard ‘NEEEE’ kan roepen als ik hem wil aankleden. En ook ik ben af en toe zó moe met dagen waarop ook ik denk ‘hoe doen andere ouders dit’.
Je bent hier goed als je geen perfectie wil, want het ouderschap kan niet perfect en dat zouden we ook niet moeten willen, want hóe eng zou een perfecte ouder zijn voor onze kinderen?!
Maar we kijken wel samen hoe het beter, makkelijker en leuker kan.
We verder kijken dan alleen het kind. Gedrag is zelden op zichzelf staand. Dus ik kijk niet alleen naar wat je kind doet, maar ook naar wat eronder zit. En naar wat er bij jou als ouder gebeurt. Wat triggert dit, wat neem je mee uit je eigen opvoeding? Wat maakt dat grenzen stellen zo lastig gaat. Want als je dat soort dingen snapt, dan verandert er niet iets in één situatie, maar in de hele basis.
Opvoeden niet in twee uiterste hoeft. Niet de baas spelen én niet de vrije versie waarin je geen kaders geeft en je kind er ondertussen niks meer van snapt. Maar zoeken naar de sweetspot, waar iedereen blij van wordt.
Ouders weer de leiders van het gezin durven zijn. Met liefdevolle en duidelijke kaders, waarin gevoelens er mogen zijn en grenzen ook.
We kinderen weer zien als onderdeel van het leven. Niet wegzetten met een scherm zodat ze stil blijven, maar meenemen in hoe het echte leven werkt, want er is toch niks leukers als straks met je 9-jarige ergens gaan lunchen en gezellig kletsen?!
Opvoeden niet gaat over perfectie.
Je gaat fouten maken. Don’t shoot the messenger. Ik heb een hele HBO-studie en 10 jaar werkervaring en ook ik maak fouten. Maar waar het om gaat is dat je de verbinding weer hersteld, je oprecht sorry kan (of durft) te zeggen tegen je kind. Zodat je laat zien dat jij ook gewoon een mens bent.
Ouders durven kiezen voor wat bij hun gezin past. Niet opvoeden volgens een standaard die nu hip is, of kiezen voor ‘hoe het hoort’, maar kijken naar: wat past bij onze waarden, bij ons kind, bij ons leven? En dat we elkaar daar in respecteren en ouders onderling elkaar steunen.
We durven denken in de lange termijn. Niet alleen ‘hoe overleven we de tropenjaren’. Maar ook: wat wil ik voor mijn kind als hij 35 is? Voor zichzelf opkomen, grenzen aangeven, lief zijn voor zichzelf én anderen? En daar in het nu de juiste keuzes voor maken. Zodat we niet weer een generatie krijgen die pas bij hun burn-out op hun 25e leert wat ze als kind eigenlijk al hadden mogen oefenen en leren.